Infinitive: to argue
Participle: argued
Gerund: arguing
| I | argue |
| thou | argue(e)st |
| he;she;it | argueth; argues |
| we | argue |
| ye | argue |
| they | argue |
| I | argued |
| thou | argued(e)st |
| he;she;it | argued |
| we | argued |
| ye | argued |
| they | argued |
| I | argue |
| thou | argue |
| he;she;it | argue |
| we | argue |
| ye | argue |
| they | argue |
| I | argued |
| thou | argued(e)st |
| he;she;it | argued |
| we | argued |
| ye | argued |
| they | argued |
| thou | argue |
| ye | argue |
Notes: